Ik raakte laatst met mijn hardloopvriendin volledig uit koers. Gelukkig waren wij onderdeel van een groep en belden we net zolang tot er iemand opnam. Door de tijdsdruk wilden we ons zelfs laten ophalen. Aangezien er maar een weg was die je met de auto kon rijden om ons op te halen, gaven wij aan dat we de desbetreffende persoon tegemoet zouden lopen.

Het drama

We hebben onze redder-in-nood niet getroffen. Ook was niemand meer telefonisch bereikbaar. Gaan we terug  naar het startpunt of gaan we richting huis in de hoop onze redder-in-nood daar te treffen? Gezien de verstreken tijd en het feit dat niemand opnam, zijn we doorgelopen. Ondertussen werd de frustratie, maar ook bezorgdheid groter en groter.

Er was maar een weg

Hoe kon dit misgaan? Er was maar een weg, onze uitleg van ons was toch duidelijk? En waarom was niemand meer bereikbaar? Iedereen heeft zo vaak zijn mobiele telefoon bij zich. Tijdens gesprekken met elkaar zelfs in zijn/haar hand, maar nu… We zijn uiteindelijk teruggebeld en alsnog opgehaald, maar onze redder-in-nood was spoorloos.

De uren verstreken

De tijd tikte verder. Wij waren inmiddels thuis. Maar de ongerustheid werd groter en groter. Het heeft vanaf het moment dat wij ons eerste belletje deden drie uur geduurd voordat onze redder-in-nood, in paniek en bezorgd, thuiskwam. Hij omdat hij niet wist wat er met ons was gebeurd, wij omdat we niet wisten waar hij was. Had dit voorkomen kunnen worden? JA.

Waar het mis ging

In de tussentijd was ik er wel achter gekomen waar het zo misging. Onze uitleg was niet goed overgekomen bij de boodschapper en dus ook niet bij onze redder-in-nood. Hij was volledig de verkeerde kant opgestuurd. Een kant die totaal niet logisch was voor ons, omdat daar het startpunt was. Maar we hadden het wel benoemd. Het ging mis in de communicatie, wat meer is dan praten.

Communiceren volgens de van Dale

Volgens de online van Dale is communiceren:
1. in verbinding staan
2. persoonlijk contact hebben; spreken (met).
Waarbij ik er dan vanuit ga dat persoonlijk contact ook echt oog voor elkaar hebben is. Oprecht interesse hebben voor de ander.

Communiceren volgens mij

Oprechte interesse hebben voor de ander is vragen stellen en luisteren. Niet horen wat de persoon zegt, maar ook de woorden van de ander binnen laten komen. Iets wat misschien wel te weinig gebeurt door alle prikkels die we tegenwoordig hebben. In mijn ogen is communiceren niet alleen praten, maar ook vooral luisteren en geen aannames doen.

Paniek voor niks

Zowel de boodschapper als wij hadden de instructies moeten herhalen om te verifiëren of de boodschap duidelijk was overgekomen. De groep had eigenlijk moeten wachten op het bericht dat we opgepikt waren in plaats ervan uit te gaan (aanname) dat het goed zou komen. Zij hadden tenslotte een telefoon, onze redder-in-nood niet. Dan was al die paniek en frustratie er niet geweest.

De les

Uit deze ervaring heb ik meerdere lessen gehaald. De belangrijkste is wel dat mijn uitleg voor mij wel duidelijk is, maar voor een ander misschien niet. Communiceer ik wel duidelijk en echt? Daarom wil ik jou vragen om eens stil te staan bij de vraag of je wel echt persoonlijk contact hebt met je gesprekspartner. Communiceer je wel echt? Waarbij je praat, luistert en geen aannames doet?

Een S-Toure (stoere) groet,

Esmeralda